Εκτύπωση

 

Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου

Εναι καλό γιά λους μας νά πενθυμίζομε καί στόν αυτό μας, καί στούς λλους νθρώπους τό πς στεκόμαστε μπροστά στίς γιες ορτές τς κκλησίας μας.

Οορτές τς κκλησίας, δέν χουν να στορικό λόγο· δηλαδή δέν εναι πλς ναμνήσεις κάποιων στορικν γεγονότων γιά νά θυμηθομε, ς  πομε, τι πρίν πό 2000 χρόνια γεννήθηκε Χριστός. λλά, κενο πού κκλησία ζητ μέσα πό τίς ορτές, εναι πς θά μπορέσομε ατό τό στορικό γεγονός, πού λαβε χώρα πρίν 2000 νά τό βιώσουμε σήμερα στή ζωή μας καθημερινά.

Γιά ατό καί λη μνολογία τς κκλησίας ναφέρεται στό παρόν. Δέν ναφέρεται στό παρελθόν. Δέν λέμε, «Χριστς γεννήθη δοξάσατε» λλά,  «Χριστς γεννται», «σήμερον Παρθένος τν προαιώνιον Λόγον», «σήμερον Παρθένος τν περούσιον τίκτει», «σήμερον γεννται κ Παρθένου», σήμερον, χι χθές, χι αριον. Σήμερον.

λα ατά τά γεγονότα στήν κκλησία λαμβάνουν χώρα, σήμερον, ατή τήν ρα· γιατί κριβς δέν χει τόση σημασία γιά τήν κκλησία στορική νάμνηση. Πολλοί κατηγορον τήν κκλησία (Χιλιαστές) καί λένε τι τά Χριστούγεννα δέν γιναν στίς 25 Δεκεμβρίου. Δέν ξέρουν ονθρωποι ατοί τι γιά μς δέν χει σημασία ν Χριστός γεννήθηκε 25 το Δεκέμβρη 25 τοπρίλη 25 το Αγούστου. Σημασία χει τι γεννήθηκε Χριστός καί σημασία χει τι Χριστός γεννται κάθε μέρα μέσα στήν κκλησία. άν τοποθετήθηκε μία μερομηνία συγκεκριμένη σέ κάποια στορική στιγμή, ατό γινε γιά λόγους καθαρά λειτουργικούς, ορτολογικούς, στε νά μπορεκκλησία ς να σμα νά ορτάζει ατή τήν γία καί μεγάλη ορτή.

Χριστός, Λόγος το Θεο, σαρκος ν, λαβε σάρκα γινε γιά μς νθρωπος καί εσέβαλε μέσα στήν στορία τς νθρωπότητας. Καί νθρωπος καλεται νά γίνει Θεός κατά χάρη, νά λάβει ατή τή μεγάλη δωρεά πού τοδωσε Χριστός.

Γι’ ατό λοιπόν στήν κκλησία λα τά τροπάρια πού ψάλλομε, ναφέρονται στό σήμερον, στόν νεστώτα χρόνο, καί καλούμαστε, σήμερα, νά τόν δοξάσουμε, τόν Χριστό, πού γεννται, τόν Χριστό, πού σταυρώνεται, τόν Χριστό, πού νασταίνεται, τόν Χριστό, πού μεταμορφώνεται. λος Χριστός εναι παρών στήν κκλησία.

Ο γιορτές τς κκλησίας δέν εναι, πως ο πατέρες μας λένε καί πως τό βιώνουμε, πλές, ορταστικές τελετές, που δίδεται μία εκαιρία νά χαρομε γιά τό γεγονός ατό. λλά εναι σταθμοί θείας χάριτος, εναι μέρες που ντως Θεός δίδει φθονη χάρη στούς νθρώπους. Γιά ατό ο πατέρες μας στούς λόγους τους κφράζουν ατή τήν μπειρία. «Σήμερον», λέει, «τνω συνεορτάζει τος κάτω», «σήμερον, γγελοι γάλλονται», «σήμερον, τέρπονται ονθρωποι», σήμερον, λα ατά λαμβάνουν χώρα.

Καί εναι πραγματικότητα. Δέν εναι σχήματα λόγου ρητορικά σχήματα, λλά, εναι μπειρία ζως, εναι πραγματικότητα τι τήν μέρα τς μεγάλης ατς δεσποτικς ορτς, πάρχει μία διαίτερη χάρη, μία μεγάλη χάρη, μία μεγάλη ελογία μέσα στό σμα τς κκλησίας.

Καί λος γώνας μας εναι κριβς πς ατόν τόν πλοτο τς χάριτος θά μπορέσομε νά κερδίσομε, πώς θά καταφέρομε διαίτερα τήν γία μέρα τς δεσποτικς ορτς, κάθε ορτς, νά κοινωνήσουμε μέ τή χάρη πού πάρχει πό τόν Χριστό.

κκλησία μας πειδή εναι καλή μητέρα, λλά καί καλός πιστήμονας τν μυστηρίων τοΘεο, ξέρει πώς νά μς τοιμάσει. Γιά ατό βλέπετε, πρό τν μεγάλων γίων ορτν το Πάσχα καί τς Γεννήσεως προηγεται νηστεία. νηστεία ς κκοπή το θελήματος, ς νίσχυση τονδρείου φρονήματος τονθρώπου, ς πρόσκληση γιά πνευματικά καί ψυχοσωματικά γωνίσματα, γιατί νθρωπος δέν εναι μόνο ψυχή, δέν εναι μόνο πνεμα, εναι καί σμα καί ψυχή, γιάζει λόκληρο τόν νθρωπο ψυχ τέ κα σώματι, καί τόν εσάγει σιγά σιγά  στόν πνευματικό γώνα.

πίσης κκλησία μς προετοιμάζει μέ τήν μνολογία. άν προσέξει κανείς τά τροπάρια βλέπει λη ατή τήν τοιμασία τν μερν. Καί στόν κόσμο μπορετε νά προμηθευτετε λειτουργικά βιβλία πως, μέγας συνέκδημος τό μηναο το Δεκεμβρίου. Κάθε μέρα τοιμαζόμαστε μέσα πό τά τροπάρια, μέσα πό τούς μνους, μέσαπό τήν μπειρία τν γίων, πού μς δίδουν τοιμη τροφή. Μς δίδουν τά βιώματά τους, ατά πού οδιοι βίωσαν γιά νά τά προσλάβομε, νά τά φομοιώσομε, νά τά καλλιεργήσομε καί νά μπορέσομε νά φτάσομε σέ κείνη τήν γία μέρα πού θά ζήσομε στήν πνευματική πανδαισία.

τοιμαζόμαστε λοιπόν μέ λα τά μέσα πού μας δίδει κκλησία. Μέ τή νηστεία, μέ τή μελέτη, μέ τήν λεημοσύνη, μέ τήν προσευχή, μέ τήν ξομολόγηση τν μαρτιν μας, μέ τή μετάνοια, ποία πρέπει νά εναι καί καθημερινή ργασία μας. μετάνοια εναι ργασία πνευματική, διάλειπτος, στόν κάθε νθρωπο.

μως πέρα πό λα ατά, κενο τό ποο εναι οσιαστικό σημεο, που νθρωπος δέχεται τή χάρη πό τόν Θεό, λκύει τή χάρη το Θεο, εναι νά μοιάσει στόν Χριστό, νά μιμηθε τόν Χριστό. ζωή το χριστιανο εναι μίμηση Χριστο. μίμηση το Χριστο δέν γκειται στά ξωτερικά γεγονότα, λλά στήν καρδία. «Μάθετε π’ μοτι πράος εμι κα ταπεινς τ καρδί», λέει Χριστός. Τό νά μιμηθομε τόν Χριστό μέσα στή ζωή μας, εναι τό σημεο τς χάριτος, που πραγματικά νθρωπος, νοίγει τίς πόρτες τς καρδις του γιά νά μπε Χριστός μέσα καί νά κατοικήσει μέσα στήν παρξή του. μετάνοια εναι ατή ποία θά μς εσάγει στή μίμηση το Χριστο. μετάνοια, ποία σημαίνει τόν καθημερινό γώνα μας, νά λλάξουμε νοοτροπία. Νά λλάξομε μυαλό, νά λλάξομε τρόπο πού σκεφτόμαστε, πού κρίνομε, πού ξιολογομε τά πράγματα. Ατός εναι γώνας τς μετανοίας. Ατό σημαίνει μετάνοια· λλαγή νοός. λλαγή το μυαλο. λα τά ργα τς κκλησίας, λο τό εαγγέλιο, ληγωγή τς κκλησίας γκειται σέ ατό τό σημεο, νά λλάξομε τρόπο πού ζομε.

Γι’ ατό Χριστός ρχισε τό εαγγέλιό του λέγοντας, «μετανοετε, γγικε γρ βασιλεία τν ορανν». λλάξατε τρόπο πού σκέφτεστε. Δέν εναι εκολο. Γεννιόμαστε καί φέρνομε μέσα μας τόν τρόπο ατό, πού καλλιεργομε δυστυχς, πού εναι κοσμικός, πού εναι τρόπος διοτελής, συμφεροντολογικός, πονηρός, πού γκειται στήν μπαθ κατάσταση. Γιά νά λλάξει θέλει γνες πολλούς, θέλει πομονή πολλή, θέλει δάκρυα πολλά, θέλει προσευχή πολλή καί θέλει καί πειρασμούς πολλούς. Χωρίς πειρασμούς, χωρίς θλίψεις, νθρωπος δυστυχς δέν λλάζει. Εναι καρδία μας κατά τέτοιο τρόπο διαμορφωμένη, πού πολύ σπάνια νά βρεθενθρωπος πού νευ πειρασμν, νευ θλίψεων μπορε νά μπε μέσα στόν χρο τς πνευματικς ζως.

Ατές οορτές το Χριστο, δελφοί μου, εναι κρίσις γιά μας· λη ζωή το Χριστο εναι κρίσις. Καί ζωή τν γίων, λλά ζωή το Κυρίου μας διαίτερα, εναι κρίσις. Εναι μεγάλη κρίσις τό σπήλαιο τς Γεννήσεως γιά λους μας. παπά-φραίμ ταν πέστρεφε πό τά εροσόλυμα στά Κατουνάκια επε: «ταν μπκα στό σπήλαιο τς Βηθλεέμ, λιωσα. ταν εδα πο γεννήθηκε Χριστός, πογεννήθηκε Θεός, λα μέσα μου διαλύθηκαν. πό τότε δέν μπορ νά χω καμιά παίτηση γιά τίποτα. κενο τό σπήλαιο τς Βηθλεέμ, τά σβησε λα.». Γί ατό ταν ρχονται καί στή ζωή μας διεκδικήσεις μέ τέτοιες παιτήσεις, τέτοια παράπονα «μά δέν χω, μά δέν κάνω, μά δέν μπορ», ς κάνομε καί μία στροφή κε. Ατό πού ψάλλομε κείνη τήν μέρα τν Χριστουγέννων εναι πολύ δυνατός λόγος: «Δετε δωμεν πιστοί, πογεννήθη Χριστός».

Μπροστά σέ ατό τό γεγονός τς γίας καί μεγάλης ορτς τς Γεννήσεως το Χριστο μας, ς φήσομε τίς μέρες ατές, δελφοί μου, νά μς τοιμάσουν. ς χρησιμοποιήσομε, ς ξιοποιήσομε, ς νεργοποιήσομε λα τά μέσα πού μς δίδει κκλησία μας. Τούς μνους, τή νηστεία, τήν προσευχή, τή μελέτη, τήν ξομολόγηση, τήν λεημοσύνη, τά γαθά ργα. ς πορευθομε νά μιμηθομε τόν Χριστό στήν καρδία μας μέσα πό τήν ταπείνωση, μέσα πό τή μετάνοια, τήν λλαγή τς νοοτροπίας· ς φήσομε νά δουλέψουν μέσα μας τά θεία γεγονότα, πως λεγε καί γέρο-Παΐσιος, μέσα στήν παρξή μας, καί μεγάλη ατή ορτή, ς γίνει κρίσις τοαυτο μας, τν νεργειν μας, τν πράξεών μας, τν διανοημάτων μας, τν νθυμήσεών μας, τν διαθέσεών μας γιά τούς λλους νθρώπους. Καί νά καταλάβουμε πί τέλους τι λογική του Θεο δέν ταιριάζει μέ τή λογική του κόσμου τούτου. λλη εναι λογική του Θεο.

Νά εχηθ σέ λους νά χουμε καλά καί για Χριστούγεννα καί Χριστός νά μςξιώσει νά τόν δεχθομε στήν καρδία μας καί στω καί λίγο νά γευθομε πό ατή τή χάρη τν γίων ορτν.

(απομαγνητοφωνημένη ομιλία)